śnienie świata

Czytam "Psychologię kundalini jogi" na zmianę z "Drzewem człowieczym" Patricka White'a i Szymborską. Czytanie poezji po kolei, strona po stronie, ma w sobie coś. Wszystko ma w sobie coś. Jest dzień nowiu. Przeziębiłam się. Nie dowiaduję się o poszkodowane przez los bliskie osoby, bo nie mam siły znowu usłyszeć czegoś strasznego. U Junga, w jego opowieści o kundalini, są różne nieprawomyślne prawdy o tożsamości, kim się jest i nie jest. Dość podstawowa sprawa snowa. To rozróżnienie pomaga poruszać  się przytomnie w rejonach snów: w jawie też odbywa się to samo. Rzecz jasna, wszystko, włącznie z osobowością, urządzone jest tylko na chwilę, więc zastanawiam się, kim jestem teraz, kiedy wyłączyłam telefon i nie czuję się na siłach niczego wiedzieć i nic robić. Moje zimne draństwo przejawia się m.in. w tym, że przeziębiona usiłuję się zagrzać i nie myśleć o tym, że wszyscy umrą, wszyscy umrzemy, tak czy inaczej.